Το λόμπι ξενοδοχείου, ο χώρος λατρείας, τo ακαδημαϊκό κοινό. - Μιχαλοπούλου, Ελισάβετ - Ουρανία (Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, 2018)
Το 1995, εκδίδεται η συλλογή δοκιμίων του Siegfried Kracauer, με γενικό τίτλο ‘The Mass Ornament’: Weimar Essays. Στο κεφάλαιο αυτής, ‘The Hotel Lobby’, o Kracauer αναλύει το πλέγμα σχέσεων που αναπτύσσεται μέσα σε ένα ξενοδοχειακό λόμπι. Για την ανάπτυξη της περιγραφής του, επιλέγει να συγκρίνει το λόμπι με το εσωτερικό ενός χώρου λατρείας. Η περιγραφή, γίνεται αντιστικτικά με τα πλέγματα σχέσεων εντός του ξενοδοχειακού λόμπι να ετεροπροσδιορίζονται σε σχέση με τα πλέγματα σχέσεων εντός του χώρου λατρείας. Το λόμπι περιγράφεται ως μία αρνητική εκκλησία. Το επιχείρημα, αναπτύσσεται κυρίως στις αντιθέσεις των δύο χώρων, αλλά, η αρχική επιλογή τους, καθιστά το δίπολο σαφώς συγκρίσιμο και ως προς τις μεταξύ του ομοιότητες. Η λογοτεχνική αφορμή του Kracauer γεννά ερωτήματα για τη λειτουργία των προς συζήτηση χώρων και την ύπαρξη αντίστοιχών τους. Η ελληνική συμμετοχή για την Μπιενάλε της Βενετίας του 2018, διαπραγματεύτηκε τις δυνατότητες των κοινόχρηστων ακαδημαϊκών χώρων. Χώρων εντός κτιρίων και ιδρυμάτων εκπαίδευσης, χώρων ημι - δημόσιου χαρακτήρα, χώρων άτυπης συγκέντρωσης ή περιδιάβασης. Με βάση την αρχική παρατήρηση του Kracauer και τη μελέτη της Μπιενάλε, η παρούσα διπλωματική θα κινηθεί στην προσπάθεια εντοπισμού του κοινού εδάφους των προαναφερθέντων χώρων, οι οποίοι μοιάζει να ξεφεύγουν της δυαδικότητας της περιγραφής ιδιωτικού – δημόσιου, χώρου κίνησης – χώρου στάσης, δρόμου - κτιρίου. Η επιλογή τους, ενέχει ένα εύρος υποκειμενισμού και αφορμάται από μία αυθαίρετη υπόθεση σύνδεσης αυτών, καθώς σε πρώτο επίπεδο τουλάχιστον επιτελούν διαφορετικές λειτουργίες και εξυπηρετούν ανόμοια προγράμματα. Σε μία απόπειρα διερεύνησης της ‘χωρικής εικόνας’ του λόμπι του ξενοδοχείου, θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε μία περιγραφή, από τον ομώνυμο πίνακα του Hopper.Το λόμπι του Hopper είναι ένας σκοτεινός περίκλειστος χώρος, όπου σε πρώτο πλάνο ξεχωρίζουν τρεις ανθρώπινες φιγούρες, σε ένα καθιστικό. Η σύνταξη των επίπλων προσομοιάζει την εικόνα καθιστικού κατοικίας, οι ανθρώπινες φιγούρες ωστόσο, δείχνουν να υπονοούν με τη στάση τους, τη διαφορετική χρήση του. Η γυναικεία καθήμενη φιγούρα στα αριστερά του πίνακα, παρότι βρίσκεται σε εσωτερικό χώρο, φορά το καπέλο και το παλτό της, ενώ ο συνοδός της, κρατά το διπλωμένο του παλτό στο χέρι. Η στάση τους, προδίδει την προσωρινή παραμονή τους. Η κοπέλα στα δεξιά, είναι βυθισμένη στην ανάγνωση του βιβλίου της και τόσο η ένδυσή της, όσο και η χαλαρή στάση του σώματός της, προδίδουν μεγαλύτερη διάρκεια παραμονής και εξοικείωσης με το χώρο. Η αστική παρουσίαση εαυτού και η πιο ιδιωτική – οικιακή, αναμειγνύονται. Καθώς κανείς κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ ιδιωτικού – δημοσίου, έννοιες οι οποίες