Μηχανισμοί σύλληψης του χώρου στη "Συντροφιά", του S. Beckett - Βαρετίδου, Χρύσα (Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών)
Η “Συντροφιά” αποτελεί το πρώτο μέρος της Τελευταίας Τριλογίας του Ιρλανδού συγγραφέα Samuel Beckett. Πρόκειται για ένα από τα πιο εμβληματικά κείμενα του 20ού αιώνα το οποίο την ίδια στιγμή αποτελεί υπέρβαση του αδιεξόδου σε επίπεδο γραφής στο οποίο είχε βρεθεί ο Μπέκετ κατά τη δεκαετία του ΄70. Το αποτέλεσμα αυτής της υπέρβασης ήταν να μετατοπιστούν τα όρια της συγγραφής και της γλώσσας με έναν πολύ δυναμικό και ριζοσπαστικό τρόπο. Αυτή η ριζοσπαστικότητα επεκτείνεται και στους τρόπους με τους οποίους συλλαμβάνεται και αποδίδεται ο χώρος. Στη “Συντροφιά” ένας ακροατής βρίσκεται στο σκοτάδι και μια φωνή απευθύνεται σε αυτόν. Η Φωνή χρησιμοποιεί το γ’ πρόσωπο ["αυτός"], για να περιγράψει το παρόν του ακροατή ενώ με τη χρήση του β΄ προσώπου ["εσύ"], αφηγείται σκηνές από το παρελθόν του. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η χρήση του α’ προσώπου [“εγώ”]. Ο Deleuze στο δοκίμιό του “The Exhausted” ιχνηλατεί συστηματικά το αδιέξοδο του συγγραφέα στο συντακτικό μέσα από τρεις διακρίσεις διαδικασιών της Γλώσσας, [langue I, II, III] καθεμιά από τις οποίες αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο μέρος του σώματος της δουλειάς του Beckett. Με αφορμή τις παραπάνω σκέψεις εγείρεται μια υπόθεση εργασίας με σκοπό τη διερεύνηση της δομής της “Συντροφιάς” με τη βοήθεια του θεωρητικού εγχειρήματος του G. Deleuze με στόχο τη διάκριση των πολλαπλών χωρικών επιπέδων. Η ιδιαίτερη ποιητική γλώσσα του Μπέκετ στη “Συντροφιά” αποτελεί ένα υποβλητικό μέσο για να εντοπιστούν και να κατανοηθούν οι σιωπηρές, ασυνείδητες ιδιότητες της ταυτότητας της μορφής σε συμμετρία με το χώρο. Αυτό που θα μας απασχολήσει στην παρούσα εργασία είναι οι τρεις χωρικές διαστάσεις κατ΄αναλογία με τα επίπεδα της φωνής στη Συντροφιά καθώς καινοφανής ο τρόπος με τον οποίο ο Μπέκετ επεκτείνει τη χωρική αντίληψη δημιουργώντας έναν πρωτότυπο μηχανισμό σύλληψης χώρου.