ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΔΡΑΣΗΣ ΤΗΣ ΧΛΩΡΙΩΣΗΣ ΣΤΗ ΝΙΤΡΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥ ΙΛΥΟΣ ΣΕ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΣΤΙΚΩΝ ΛΥΜΑΤΩΝ - Κόκκορης, Θανάσης (Σχολή Πολιτικών Μηχανικών, 2018)
Τα Συστήματα Ενεργού Ιλύος αποτελούν τον πιο διαδεδομένο τρόπο επεξεργασίας και απαλλαγής των λυμάτων από το οργανικό φορτίο και τα θρεπτικά, ώστε να αποφεύγονται φαινόμενα ρύπανσης και ευτροφισμού στους υδάτινους αποδέκτες που θα τα δεχθούν. Σε πολλές Εγκαταστάσεις Επεξεργασίας Λυμάτων, όμως, παρατηρούνται συχνά φαινόμενα νηματοειδούς διόγκωσης και αφρισμού. Αποτέλεσμα αυτού, είναι η αστοχία της Δεξαμενής Τελικής Καθίζησης και η διαφυγή στερεών στην τελική εκροή. Η επιστημονική κοινότητα έχει μελετήσει εκτενώς το συγκεκριμένο πρόβλημα και έχει αναπτύξει πολλές μεθόδους αντιμετώπισης. Μία από τις μεθόδους αντιμετώπισης είναι και η χλωρίωση, με σκοπό την οξείδωση των νηματοειδών μικροοργανισμών. Σκοπός της παρούσας μεταπτυχιακής εργασίας είναι η διερεύνηση της επίδραση του χλωρίου στη νιτροποιητική ικανότητα των συσσωματούμενων μικροοργανισμών σε Σύστημα Ενεργού Ιλύος. Για τη μελέτη αυτή διενεργήθηκαν πειράματα στο Εργαστήριο Υγειονομικής Τεχνολογίας της σχολής Πολιτικών Μηχανικών Ε.Μ.Π. και διήρκησαν από το Σεπτέμβριο 2017 έως το Μάιο 2018. Στήθηκε ένας αντιδραστήρας SBR με ανάμικτο υγρό από την Εγκατάσταση Επεξεργασίας Λυμάτων της Ψυττάλειας και μελετήθηκαν 3 δόσεις χλωρίου (4, 7 και 10 mgCl2/grSS-d) με δύο διαφορετικές μεθόδους προσθήκης του διαλύματος χλωρίου μες στον αντιδραστήρα. Ο αντιδραστήρας τροφοδοτούταν καθημερινά με συνθετικά λύματα και ελέγχονταν οι συνθήκες λειτουργίας του (pH, O2, θερμοκρασία, αγωγιμότητα, αμμωνία στην έξοδο). Με πειράματα batch σε διαφορετικά pH (6,8 , 7,3 , 7,8 και 8,3) μετρήθηκε ο ρυθμός κατανάλωσης αμμωνίας (AUR), μέσω του ρυθμού παραγωγής νιτρικών και νιτρωδών. Διενεργήθηκαν, επίσης, αντίστοιχα πειράματα σε μη εγκλιματισμένη βιομάζα από την Ψυττάλεια. Από τα αποτελέσματα των μετρήσεων προέκυψαν τα εξής βασικά συμπεράσματα: Η επίδραση του χλωρίου σε μία βιομάζα η οποία χλωριώνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα, ανεξάρτητα από τον τρόπο προσθήκης, είναι μεγάλη και η αναχαίτιση της νιτροποίησης και της νιτρωδοποίησης σημαντική σε όλα τα pH. Επίσης, η μη εγκλιματισμένη βιομάζα που δέχεται χλώριο για μικρό χρονικό διάστημα δεν αναχαιτίζεται ως προς τη νιτροποιητική της ικανότητα. Τέλος, η βιομάζα του SBR που δέχεται χλώριο παράγει νιτρώδη και μάλιστα όσο αυξάνεται το pH τόσο αυξάνεται και ο ρυθμός νιτρωδοποίησης, σε αντίθεση με τη μη εγκλιματισμένη βιομάζα της Ψυττάλειας