Όψεις της χωρικής παραγωγής της υπαίθρου. Βιογραφικές τροχιές των μεταναστών στη Μεσσηνιακή Μάνη - Ορφανός, Νικόλαος (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, 2018)
Ο όρος «ευκαιρία» είναι σύνθετη λέξη («ευ» και «καιρός») υποδηλώνοντας δηλαδή τη δυνατότητα που παρουσιάζεται σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, για να γίνει κάτι που πρέπει ή θέλει κάποιο άτομο και είναι δυνατόν να χαθεί αν δεν την εκμεταλλευτεί· με άλλα λόγια, η ανοιχτή δυνητικότητα συνήθως για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Στην εποχή μας ο όρος χρησιμοποιείται ευρύτατα λίγο πολύ για να περιγράψει μια οικονομική πιθανή συνδιαλλαγή ή την απόκτηση ενός αγαθού που δεν θα είναι για πολύ καιρό διαθέσιμο. Ως συμβολισμός εμπεριέχει μια προσωρινότητα, ένα χρονικό παράθυρο μιας «τιμής ευκαιρίας» ή μίας συναστρίας παραγόντων στην ταχύτατη οικονομική ανάπτυξη. Στον πολιτικό λόγο μετατοπίζεται σε μία διάσταση «ίσων ευκαιριών για όλους» ή μιας «δεύτερης ευκαιρίας για κάποιον». Εκεί η χροιά του όρου έχει την έννοια ενός προσωπικού δικαιώματος που έχει προκύψει από κάποια κοινωνική αδικία ή ακόμα και μια μεταμέλεια των ανθρώπων. Στον τόπο που μελετάται από την λαογραφική ιστορία γνωρίζουμε τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι κάτοικοι του παρελθόντος. Η γεωγραφική θέση και άλλοι φυσικοί ή μη περιορισμοί συνηγορούσαν στο να δημιουργηθούν ευνοϊκές ή δυσοίωνες συγκυρίες που καθόρισαν ολόκληρες περιόδους. Στην πρόσφατη ιστορία ο τουρισμός εμφανίστηκε ως μια εξωτερική από τον τόπο ευκαιρία. Οι διεθνείς συγκυρίες διαμόρφωσαν νέες συνθήκες στην τοπική παραγωγή και την κοινωνική αλληλεπίδραση. Ο πόλεμος σε μια γειτονική χώρα και η αλλαγή καθεστώτος προκάλεσε μία μαζική εισροή πληθυσμού που αναζητούσε μια δεύτερη ευκαιρία. Η οικονομική άνεση και η επιδίωξη μιας ευημερίας, έφερε ένα πληθυσμό που αναζητούσε μια νέα ζωή. Η κινητικότητα αυτή αποτέλεσε για κάποιους άλλους την αξιοποίηση μιας μοναδικής στα χρονικά αυτού του τόπου οικονομικής ευκαιρίας. Όλες αυτές οι πληθυσμιακές ομάδες με τα διαφορετικά χαρακτηριστικά βρέθηκαν στο ίδιο μέρος να επιδιώκουν διαφορετικούς άλλα ταυτόχρονα συμπληρωματικούς στόχους. Αυτή η κοινή επιδίωξη διαμορφώνει και την κοινωνική αλληλεπίδραση από την οποία «παράγεται ο χώρος». Σε διαφορές μελέτες η ύπαιθρος, ως τουριστικός προορισμός ή μη, αντιμετωπίζεται ως ένας πόρος προς αξιοποίηση χωρίς να καταβάλλεται ιδιαίτερη προσπάθεια για το ποια είναι τα δομικά προαπαιτούμενα της «ευκαιρίας» αυτής. Στην παρούσα εργασία μέσω της εθνογραφικής προσέγγισης θα γίνει μια προσπάθεια να χαρτογραφηθούν και να γίνουν κάποιες υποθέσεις για τις σχέσεις αλληλεπίδρασης που βρίσκονται στο παρασκήνιο και βρίσκονται σε διαλεκτική σχέση με το τοπικό.