Λιμενίζοντας την πόλη - Παπαματθαιάκης, Γιώργος (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, 2017)
Ένα από τα μεγαλύτερα του είδους του στην Ευρώπη και ταυτόχρονα, το λιμάνι του Πειραιά είναι αναμφίβολα μία ενεργή δημόσια μεταφορική υποδομή, αναπόσπαστο στοιχείο της ταυτότητας της πόλης. Η δουλειά μας επιχειρεί να αντιμετωπίσει τη διπλή πρόκληση με την οποία θα βρεθεί αντιμέτωπη τα επόμενα χρόνια η ευρύτερη περιοχή του λιμανιού. Αφ’ ενός την σύγκλιση των μεταφορικών συστημάτων για την δημιουργία ενός μεγάλου κόμβου μετεπιβίβασης, αφ’ ετέρου την αλλαγή στο διαχειριστικό καθεστώς του και τις όποιες ανακατατάξεις αυτή ενδέχεται να επιφέρει ως προς την δημοσιότητά του. Στην υφιστάμενη κατάσταση, τα συγκρουόμενα συμφέροντα των διαφορετικών παραγόντων, επιλύονται μέσω μίας συστηματικής κατανομής του χώρου. Η εργασία επιχειρεί την αναδιοργάνωση όλων των εμπλεκόμενων παραγόντων, εγκαθιδρύοντας μεταξύ τους συνέργειες, μέσα από τον σχεδιασμό ενός διευρυμένου διαμοιραζόμενου χώρου. Το πρώτο στάδιο της εργασίας αποτελείται από μία εκτενή χαρτογράφηση του λιμανιού αναδεικνύοντας μία σειρά δυνατοτήτων επικάλυψης και συγχώνευσης δραστηριοτήτων. Η πρόταση αναγνωρίζει το όριο μεταξύ πόλης και λιμένα ως μία ευρύτερη, χαλαρά καθοριζόμενη περιοχή. Αναδύεται έτσι ένας ενδιάμεσος χώρος, διακριτικά σημαινόμενος από αρχιτεκτονικούς χειρισμούς. Στο χώρο αυτό όλες οι ανεξάρτητες λειτουργίες διασπείρονται, κατασκευάζοντας έναν ενισχυμένο διαμοιραζόμενο χώρο: κινήσεις πεζών, κυκλοφορία αυτοκινήτων, στάσεις λεωφορείων και τραμ, εκδοτήρια εισιτηρίων, περίπτερα, δημόσιες τουαλέτες κλπ. Ο σχεδιασμός χρησιμοποιείται στοχευμένα για να θεμελιώσει συνθήκες εξισορρόπησης, ενθαρρύνοντας ορισμένες πρακτικές και περιορίζοντας άλλες.