Μελέτη προστασίας ορείχαλκου σε ατμοσφαιρικό θαλάσσιο περιβάλλον - Ξυφώλης, Στέφανος (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Χημικών Μηχανικών. Τομέας Επιστήμης και Τεχνικής των Υλικών (ΙΙΙ), 2017)
Η παρούσα διπλωματική εργασία έχει ως σκοπό την μελέτη της διάβρωσης ορειχάλκινων δοκιμίων προστατευμένων με τρεις διαφορετικές επικαλύψεις καθώς και μη επικαλυμμένων δοκιμίων ορείχαλκου. Γίνεται ανάλυση του φαινομένου της διάβρωσης των μηχανισμών της και των μεθόδων προστασίας για τον περιορισμό του φαινομένου. Επίσης γίνεται ειδική αναφορά στη διάβρωση του ορείχαλκου και την αντιδιαβρωτική του προστασία. Στην πειραματική διαδικασία χρησιμοποιήθηκαν δοκίμια ορείχαλκου (Cu 63% - Zn 37%). Τα δοκίμια προετοιμάστηκαν κατάλληλα για την εφαρμογή των οργανικών επικαλύψεων καθώς και για την εφαρμογή της μεταλλικής επικάλυψης και πραγματοποιήθηκαν πειράματα επιταχυνόμενης διάβρωσης σε τεχνητό θαλάσσιο περιβάλλον (θάλαμος αλατονέφωσης). Τα οργανικά πολυμερή επιστρώματα που χρησιμοποιήθηκαν ήταν το Paraloid B67 με 2% περιεκτικότητα σε nano-Al2O3 (nano alumina) και το Incralac και η μεταλλική επικάλυψη ήταν νικελίου. Έγινε ανάλυση των τεσσάρων μεθόδων που χρησιμοποιήθηκαν για την εξαγωγή συμπερασμάτων, τριών ηλεκτροχημικών: καμπύλες πόλωσης Tafel, Αντίσταση Πόλωσης (Polarization Resistance), Ηλεκτροχημική Σύνθετη (μιγαδική) Αντίσταση (Electrochemical Impedance Spectroscopy) καθώς και επίσης της μεθόδου απώλειας μάζας. Χρησιμοποιήθηκαν τα αποτελέσματα των ηλεκτροχημικών μετρήσεων καθώς και της μεθόδου απώλειας μάζας για την πρόβλεψη της διάβρωσης καθώς και για την σύγκριση των επικαλύψεων. Συμπερασματικά, από τις τρεις επικαλύψεις που χρησιμοποιήθηκαν για τον ορείχαλκο εκτεθειμένο σε θαλάσσιο διαβρωτικό περιβάλλον, ιδανικότερη ως προς την αντιδιαβρωτική του προστασία είναι η επινικέλωση. Επιπλέον συγκριτικά μεταξύ των δύο οργανικών διαφανών επιστρωμάτων, Paraloid B67 και Incralac, το Incralac παρουσίασε πολύ καλύτερη συμπεριφορά στο συγκεκριμένο διαβρωτικό περιβάλλον σε σχέση με το Paraloid B67 και καθίσταται καταλληλότερο για την προστασία του ορείχαλκου, όπου απαιτείται-για αισθητικούς λόγους-η διατήρηση των αρχικών οπτικών ιδιοτήτων της μεταλλικής επιφάνειας.