Κατασκευή τεχνητών επιταχυνσιογραφημάτων για σεισμούς κοντινού πεδίου με βάση την ανελαστική συμπεριφορά των κατασκευών - Σακελλάρη, Νεφέλη (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Πολιτικών Μηχανικών. Τομέας Δομοστατικής. Εργαστήριο Αντισεισμικής Τεχνολογίας, 2017)
Οι σεισμοί κοντινού πεδίου, δηλαδή σεισμοί κοντά στην περιοχή ενός ρήγματος, αποτελούν τις τελευταίες δεκαετίες ένα ενδιαφέρον και σημαντικό αντικείμενο μελέτης και έρευνας των Πολιτικών Μηχανικών, λόγω της σημαντικής τους επίδρασης και των απαιτήσεων που προκαλούν στις κατασκευές. Οι εν λόγω εδαφικές κινήσεις εντός της ζώνης κοντινού πεδίου επηρεάζονται από το μηχανισμό διάρρηξης, καθώς επίσης και από φαινόμενα κατευθυντικότητας με κυρίαρχο παλμό στη χρονοϊστορία της ταχύτητας. Στην παρούσα διπλωματική εργασία μελετώνται μεθοδολογίες κατασκευής ενός πλήθους διαφορετικών τεχνητών επιταχυνσιογραφημάτων που αφορούν στους σεισμούς κοντινού πεδίου. Για το σκοπό αυτό έχει μελετηθεί ένα σύνολο 91καταγραφών της βάσης δεδομένων NGA (Next Generation Attenuation), οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί από τον Baker (2007) ως παλμικές. Επίσης, έχει ληφθεί ένα τυχαίο δείγμα τριών διαφορετικών καταγραφών οι οποίες έχουν χαρακτηριστεί ως μη-παλμικές βάσει δύο διαφορετικών κριτηρίων, του Baker (2007) και Kardoutsou et al. (2017). Ως βασική αρχή έχει θεωρηθεί η λογική ότι μια μη-παλμική καταγραφή μπορεί να μετατραπεί σε παλμική με την προσθήκη ενός κατάλληλου μοντέλου παλμού για ένα συγκεκριμένο σενάριο σεισμικής διέγερσης. Η κατασκευή πέντε διαφορετικού τύπου επιταχυνσιογραφημάτων έχει μελετηθεί, βάσει αυτής της αρχής, με σκοπό να διερευνηθεί εάν και ποιο εξ αυτών προσεγγίζει κατά το δυνατό βέλτιστο τρόπο την αρχική καταγραφή.την αρχική καταγραφή εξάγεται και απομονώνεται ο πρώτος σημαντικός παλμός, μέσω της μεθοδολογίας των Mimoglou et al. (2014). Η πρώτη προσέγγιση που έγινε είναι η προσαρμογή της αρχικής καταγραφής στο ελαστικό φάσμα σχεδιασμού Ευρωκώδικα 8 (EC8). Σαν δεύτερη μεθοδολογία μελετάται η προσαρμογή της εναπομένουσας καταγραφής, στο ελαστικό φάσμα σχεδιασμού Ευρωκώδικα 8 (EC8) και σε αυτή προστίθεται ένας παλμός κατευθυντικότητας τη χρονική στιγμή όπου βρισκόταν και στην αρχική καταγραφή. Επόμενη προσέγγιση αποτελεί μια παρεμφερής με την προηγούμενη διαδικασία, αυτή τη φορά όμως τη θέση της εναπομένουσας καταγραφής παίρνει η μη-παλμική καταγραφή -εκ των τριών που λήφθηκαν-, για κάθε μία από τις 91 παλμικές καταγραφές. Επιπρόσθετα, έχουν κατασκευαστεί τεχνητά επιταχυνσιογραφήματα για δύο ακόμα περιπτώσεις. Κατά την πρώτη, το επιταχυνσιογράφημα προκύπτει από τη προσαρμογή της μη παλμικής καταγραφής, στο ελαστικό φάσμα σχεδιασμού Ευρωκώδικα 8 (EC8) και σε αυτή προστίθεται ένας παλμός κατευθυντικότητας τη χρονική στιγμή όμως όπου η ενέργεια της καταγραφής παρουσιάζει απότομη αύξηση (energy flux). Στη συνέχεια, μελετάται η περίπτωση προσέγγισης μέσω του Μέσου Όρου των φασμάτων των τριών μη παλμικών καταγραφών και πρόσθεση του παλμού κατευθυντικότητας στο σημείο απότομης αύξησης της ενέργειας της καταγραφής. Τέλος, γίνεται σύγκριση των τεχνητών επιταχυνσιογραφημάτων με τις προσαρμοσμένες στον Ευρωκώδικα παλμικές καταγραφές του Baker (2007) (σύμφωνα με τη δεύτερη μεθεδολογία της παρούσας εργασίας) και γίνεται αποτίμηση των αποτελεσμάτων μέσω της ανελαστικής συμπεριφοράς μονοβάθμιων κατασκευών.