Παράλληλα στο βιομηχανικό ίχνος | Αναβιώνοντας την Τέχνη του Γυαλιού - Κακαβά, Ευαγγελία (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Τομέας Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού, 2017)
Η παρούσα διπλωματική εστιάζει στην περιοχή των Λιπασμάτων της Δραπετσώνας. Το συγκεκριμένο αστικό κενό, μια γκρίζα ζώνη για το αττικό παραλιακό μέτωπο, παραμένει σε αχρησία από το κλείσιμο και την κατεδάφιση των παλαιών εργοστασιακών μονάδων που το καταλάμβαναν. Αποτελεί, ωστόσο, μια ευκαιρία διεξόδου της αστικής ζωής προς τη θάλασσα, ένα χώρο πρασίνου. Παράλληλα τα βιομηχανικά υπολείμματα στο χώρο, ανακαλούν μνήμες από το έντονο ιστορικό παρελθόν του εργοστασίου. Σε επίπεδο αστικού σχεδιασμού, προτείνεται η σύνδεση της περιοχής τόσο με τη γειτονιά της Δραπετσώνας όσο και με το λιμάνι του Πειραιά. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της συνέχισης του ιστορικού βιομηχανικού δρόμου της Εθνικής Αντιστάσεως εντός του χώρου παρέμβασης, αλλά και τη χρήση του υπάρχοντος βιομηχανικού ίχνους που συνδέει τις εναπομείναντες βιομηχανικές χρήσεις με το λιμάνι, αντιστοίχως. Ως εκ τούτου, οι προτεινόμενες χρήσεις τοποθετούνται πλησίον της ακτογραμμής, στη συμβολή των δύο αυτών αξόνων, οι οποίοι εμφανίζονται ως μια νέα διαδρομή μέσα στο χώρο. Συνολικά, η παρέμβασή επιχειρεί τη συνεργασία με το βιομηχανικό τοπίο. Προτείνονται χρήσεις πολιτισμού και εκπαίδευσης, σχετικές με την τέχνη του γυαλιού, οι οποίες και διαρθρώνονται εκατέρωθεν της βασικής διαδρομής. Οι χρήσεις πολιτισμού τοποθετούνται κυρίως εντός του υπάρχοντος κελύφους του παλαιού υαλουργείου, ενώ οι χώροι εκπαίδευσης (υαλοτεχνία) σε νέες μονάδες- εργαστήρια, εκτός του υαλουργείου. Επιπροσθέτως, χρήσεις αναψυχής απαντώνται στο επίπεδο του εδάφους. Οι τρεις αυτές χρήσεις, ως χωρική εμπειρία, μπλέκονται μεταξύ τους και δημιουργούν παράλληλες δράσεις σε όλες τις στάθμες του συγκροτήματος και καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.