Αποκατάσταση και νέα χρήση : Ένα νεοκλασικό στον Πειραιά - Παππά, Ξανθούλα (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Πολιτικών Μηχανικών, 2017)
Η παρακάτω διπλωματική εργασία επιλέχθηκε με κίνητρο τον θαυμασμό απέναντι στη νεοκλασική παράδοση, έτσι όπως αυτή εμφανίζεται στη χώρα μας και αποτελεί κομμάτι της ιστορικής της κληρονομιάς. Ο νεοκλασικισμός επιλέχθηκε ως ο κυρίαρχος τρόπος έκφρασης του νέου ελληνικού κράτους και αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο για την ανάπτυξή του. Τους τελευταίους αιώνες γίνονται συστηματικές προσπάθειες για την περιφρούρηση της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς μέσω νομοθεσιών διεθνούς και τοπικής ισχύος. Το ελληνικό νομοθετικό πλαίσιο περιλαμβάνει νόμους που επικυρώνουν τις διεθνείς συμβάσεις καθώς και επιπλέον νόμους προστασίας της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς. Η περιοχή του Πειραιά και ειδικά το ιστορικό του κέντρο έχει να παραθέσει μια πληθώρα κτισμάτων που αφορούν στη νεοκλασική αρχιτεκτονική. Αν και στα μεγάλα κτίρια έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή και έχει υπάρξει μέριμνα για την αποκατάστασή τους, εντούτοις υπάρχει μια σωρεία νεοκλασικών κτισμάτων μικρότερης έκτασης τα οποία έχουν αφεθεί στη φθορά του χρόνου. Ακριβώς επειδή το σύνολο της ιστορικής κληρονομιάς δε περιέχει μόνο τα κεντρικά στοιχεία του κράτους που σηματοδοτούν μεγάλες ιστορικές περιόδους αλλά είναι και σημεία της καθημερινής ζωής, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα ένα νεοκλασικό κτίριο μικρής έκτασης, μια αστική οικία των τελευταίων δεκαετιών του 19ου αιώνα στο κέντρο του Πειραιά, αναδεικνύονται τα ζητήματα που εγείρει, τεχνικά, ιδεολογικά και ιστορικά, η παρουσία του στον αστικό ιστό. Με γνώμονα τη διατήρηση της συλλογικής ιστορικής μνήμης και μέσα από το παράδειγμα του δικού μας νεοκλασικού παρατίθενται τρόποι επισκευής και αποκατάστασης τέτοιοι ώστε να επιφέρουν τη μικρότερη δυνατή αλλοίωση, τόσο στο κέλυφος αλλά και εσωτερικά. Η αξία τέτοιων κτιρίων δεν αφορά μόνο στην αρχιτεκτονική τους αλλά και στη γνώση μιας ολόκληρης άλλης εποχής που έχει οριστικά παρέλθει. Για τον λόγο αυτόν η πρόταση νέας χρήσης πρέπει να διαχέει τη γνώση αυτή στο ευρύ κοινό και να τη συνδυάζει αρμονικά με τη νέα χρήση που καλείται πλέον να επιτελέσει το κτίριο. Το σύνολο της εργασίας παρουσιάζει μια διαδρομή που θεωρείται ότι είναι απαραίτητο να ακολουθείται σε ανάλογες περιπτώσεις που αφορούν τη διαχείριση νεοκλασικών κτιρίων. Μια τέτοια διαδικασία αρχικά θα πρέπει να περιλαμβάνει τη γνώση του ιστορικού υπόβαθρου του νεοκλασικισμού, και του νομικού πλαισίου που αφορά την προστασία της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς, και σε δεύτερη φάση επί του συγκεκριμένου την επεξεργασία της περιοχής μελέτης και την εύρεση λύσεων βάση της παθολογίας του κτιρίου στη πορεία αναζήτησης νέας χρήσης.