Χώρος Μνήμης και Έκφρασης με φόντο το "νησί": Αποκατάσταση / Επανάχρηση / Δημιουργία - Κλινάκη, Βικτωρία (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Τομέας Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού, 2017)
Το συγκρότημα βρίσκεται στην Ανατολική Κρήτη μεταξύ των οικισμών της Ελούντας και της Πλάκας. Η παρούσα εργασία αποτελείται από δύο μέρη. Το πρώτο περιλαμβάνει την ανάλυση μιας διατηρητέας ενετικής κατοικίας, τη μελέτη κατασκευής και την αποτύπωσή της. Το δεύτερο περιλαμβάνει την πρόταση για την αποκατάσταση και επανάχρησή της, όπως επίσης τη δημιουργία και ένταξη ενός νέου κτηρίου δίπλα στο παλιό. Η ενετική κατοικία χρονολογείται στα τέλη του 16ου αιώνα. Είναι περίπου πεντακόσια τετραγωνικά μέτρα και διαιρείται σε τέσσερα τμήματα από διαφορετικές χρονολογικές περιόδους, συμπεριλαμβανομένου της οθωμανικής. Μετά από μία εκτενή ανάλυση της περιοχής στην οποία συμπεριλαμβάνεται και το δημοφιλές νησί της Σπιναλόγκας, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα κέντρο πολιτισμού που να αναφέρεται τόσο στους κατοίκους όσο και στους επισκέπτες. Προκειμένου να αναβιώσουμε την ατμόσφαιρα των δύσκολων χρόνων της Σπιναλόγκας ως λεπροκομείο προτείνουμε μία καινοτόμο χρήση του υπάρχοντος κελύφους ως ψηφιακό μουσείο με θεματική τη συγκεκριμένη περίοδο . Επιπρόσθετα, το κτήριο στεγάζει τον οργανισμό διαχείρισης του μνημείου. Σύμφωνα με το κτηριολογικό πρόγραμμα, η δημιουργία νέου χώρου ήταν απαραίτητη ούτως ώστε να στεγάσουμε μία αίθουσα πολλαπλών χρήσεων για εκπαιδευτικά εργαστήρια καθώς και μία αίθουσα διαλέξεων συμπληρωματική του μουσείου. Βασικές παράμετροι της νέας σύνθεσης αποτέλεσαν η εξωτερική ενετική περιτοίχιση, η πρόσβαση σε προστατευμένη αυλή καθώς και ο επιβλητικός χαρακτήρας του ίδιου του κτηρίου, στοιχεία που συνθέτουν την βενετσιάνικη βίλα. Η χωροθέτηση της προσθήκης είναι βασισμένη τόσο στον προσανατολισμό της Σπιναλόγκας όσο και του οικισμού κοντά στην κατοικία, πράγμα που δημιουργεί έναν τριγωνικό υπαίθριο χώρο μεταξύ των δύο κτηρίων στον οποίο αναπτύσσεται ένα υπαίθριο θέατρο. Η δυναμική των τοιχίων δημιουργούν διαφορετικές ποιότητες χώρων καθώς εγκλείουν τις δύο κλειστές αίθουσες και ένα ζωτικής σημασίας αίθριο. Η αίθουσα διαλέξεων είναι υπόσκαφη. Εκμεταλλευόμενες την κλίση της, δημιουργούμε μία γέφυρα που χρησιμοποιείται ως συνδετικό στοιχείο των δύο κλειστών χώρων, ενώ παράλληλα έχει την έννοια του μπαλκονιού με θέα τη Σπιναλόγκα και του θαυμάσιου φυσικού περιβάλλοντος.