Συναντώντας τους γλάρους στην Καλλιθέα: στα θραύσματα του Λόφου Σικελίας - Κουρούσια, Χριστίνα (Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, 2016)
Η εργασία πραγματεύεται το δημόσιο και κοινόχρηστο (δηλαδή εν δυνάμει δημόσιο) υπαίθριο χώρο ενός μέρους του δήμου της Καλλιθέας και προτείνει ένα δίκτυο χώρων -με κάποιες κατασκευές με την ελάχιστη επέμβαση στο τοπίο- στην προσπάθεια να ενεργοποιήσει με τη συρραφή τους την πεζή κίνηση και τη δράση των κατοίκων στον κοινό χώρο, επομένως και ένα ρυθμό καθημερινότητας -χωρικά και χρονικά. Η έρευνα της διπλωματικής, που συμπυκνώνεται ως πρόθεση στη διάλεξη του 9ου εξαμήνου, βασίστηκε στη συμμετοχή στα μαθήματα της περιβαλλοντικής ομάδας της α' τάξης του γυμνασίου της περιοχής μελέτης καθώς και σε μια σειρά συνεντεύξεων από κατοίκους της Καλλιθέας. Από τα πρώτα προέκυψαν παρατηρήσεις ως προς τις διαδρομές των παιδιών στη γειτονιά (συχνότητα, προτίμηση) σε σχέση με τη διεύθυνση κατοικίας και σημαντικά ζητήματα προς επίλυση σε επίπεδο δήμου. Από τις δεύτερες παράχθηκαν χάρτες μιας καθημερινής ημέρας, χάρτες διαδρομών και σημείων αναφοράς των ενηλίκων στην πόλη. Από τα δίκτυα στα οποία εμπλέκεται ένας κάτοικος στη διάρκεια μιας ημέρας έγιναν συμπερασματικές παρατηρήσεις ως προς την ποιότητά τους και εντοπίστηκαν ελλείψεις αλλά και δυνατότητες που επηρέασαν το σχεδιασμό. Εντοπίστηκαν τα διάσπαρτα τμήματα του παλαιότερου Λόφου Σικελίας στην Καλλιθέα, μέρη που συνθέτουν στο σύνολό τους ένα ιδιαίτερο ανάγλυφο με οπτικές φυγές αναμεταξύ τους αλλά και μακρύτερα, στο λόφο των Μουσών, στο λόφο της Ακρόπολης, στο Λυκαβηττό, στο όρος Αιγάλεω, στον Υμηττό, καθώς και στο φαληρικό όρμο. Τα εντόπια χαρακτηριστικά κάθε βράχου-‘οικοπέδου’ που μελετήθηκαν, οι επιθυμίες των χρηστών, οι προσωπικές παρατηρήσεις στο πεδίο και το νομοθετικό πλαίσιο για την περιοχή κατέληξαν στη σύνθεση ενός διαγραμματικού χάρτη προτεινόμενων χρήσεων-δραστηριοτήτων στους βράχους και σε όμορους κενούς χώρους σε ένα ευρύτερο μέρος του δήμου. Στη συνέχεια, το κομμάτι επέμβασης που επιλέχθηκε σχεδιάστηκε ενδεικτικά ώστε να αναδειχθούν οι θεάσεις και να δοθεί πρόσβαση των κατοίκων στους βράχους. Έτσι τις μοναδικές κατασκευές στο αδόμητο τοπίο αποτελούν καθίσματα και σκαλοπάτια από χυτά υλικά και χώμα εγκιβωτισμένα σε λαμαρίνα, τα όρια δομούνται με τη φύτευση -στο μεγαλύτερο μέρος τους διάφορες ποικιλίες πεύκων, και η δαπεδόστρωση των δρόμων με πατημένο χώμα για να σηματοδοτήσει τη μετάβαση στο φυσικό.