«Ανήλικες διαπραγματεύσεις μέσα από το παιχνίδι, στη γειτονιά της Κυπριάδου» - Κυμπούρη, Μαρίνα Νώτα (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, 2017)
Τα παιδιά συνήθως ζουν τις ζωές τους μέσα στο πλαίσιο, τις υλικές, συμβολικές και πειθαρχικές δομές και αναπαραστάσεις που έχει επιβάλει ο ενήλικος κόσμος, ο οποίος εξακολουθεί να είναι η κυρίαρχη δύναμη στην παραγωγή του χώρου. Έτσι, αναπτύσσουν αναγκαστικά μέσα σε αυτό το πλαίσιο, καθημερινές πρακτικές, χωρικότητες, ταυτότητες. Κατά τη διαδικασία του παιχνιδιού, που για τα παιδιά συχνά δεν διαφοροποιείται από την διαδικασία του ζην, ιδιοποιούνται με τον δικό τους τρόπο τον ενήλικο χώρο, συμμετέχοντας έτσι ως ένα βαθμό τόσο στη διαμόρφωση του δικού τους αστικού «μικρόκοσμου», όσο και στον επαναπροσδιορισμό του ίδιου του χώρου. Με δεδομένο ότι η πόλη είναι ένα ζωντανό μόρφωμα, με τα παιδιά μέρος αυτού, η παρούσα διπλωματική εργασία επιχειρεί να προσεγγίσει την παραγωγή του χώρου μέσα από το πρίσμα της αλληλεπίδρασης μεταξύ των ενήλικων δομών και των πρακτικών κατοίκησης της πόλης από μέρους των παιδιών, εστιάζοντας στο καθημερινό τους παιχνίδι στη γειτονιά. Μέσα από ποιες καθημερινές «τακτικές» οικοδομείται η «σχέση» τους με το δημόσιο χώρο της γειτονιάς; Πώς καθορίζονται τα περιθώρια ελευθερίας που οδηγούν στην «κρυφή» παραγωγή του χώρου, υπό το πρίσμα των ορίων και κανόνων που τους επιβάλλονται; Πώς αυτά με τη σειρά τους συμβάλλουν στον επαναπροσδιορισμό του ίδιου του χώρου; Τα παραπάνω ερωτήματα προσεγγίζονται μέσω ποιοτικής έρευνας πεδίου (συμμετοχική παρατήρηση και συνεντεύξεις) στην Πλατεία Παπαδιαμάντη, μια μικρή πλατεία της γειτονιάς Κυπριάδου του Δήμου Αθηναίων, κατά την περίοδο Μαΐου - Σεπτεμβρίου (2016), και εστιάζει στην ομάδα της προσχολικής ηλικίας, 3-5 ετών. Παίρνοντας τελικά αποστάσεις από τη μακροσκοπική θεώρηση της πόλης και εστιάζοντας στην καθημερινότητα και στις μικρές λεπτομέρειές της, όπως το παιχνίδι των παιδιών, με μια λογική που δεν αφορά πλέον το «μέσο χρήστη» ή το «παιδί» ως αναπαράσταση όλων των παιδιών, αναδεικνύεται η σχεσιακή κατασκευή του χώρου και η κρυμμένη πολυσημία του, η πολυπλοκότητα και συνθετότητα της αστικής εμπειρίας και εν τέλει η ανθρώπινη γοητεία της πόλης.