Ταυτόχρονος προσδιορισμός αστρονομικών συντεταγμένων με τη μέθοδο των ίσων υψών - Μπικέρης, Παναγιώτης (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών, 2016)
Στην παρούσα εργασία, μελετάται, αναπτύσσεται και αξιολογείται η μέθοδος ταυτόχρονου προσδιορισμού των αστρονομικών συντεταγμένων Φ, Λ ενός σημείου της Φ.Γ.Ε με μία παραλλαγή της μεθόδου μέτρησης ζενίθιων γωνιών, τη μέθοδο των ίσων υψών. Ο προσδιορισμός αυτός είναι εφικτός με την εφαρμογή συγκεκριμένης μεθοδολογίας αστρονομικών παρατηρήσεων, που προϋποθέτει την επικοινωνία σύγχρονου γεωδαιτικού σταθμού και δέκτη GPS, καθώς είναι απαραίτητη η ταυτόχρονη καταγραφή των οριζόντιων και κατακόρυφων γωνιών και των χρονικών στιγμών των παρατηρήσεων. Η συγκεκριμένη μέθοδος προσδιορισμού του Φ και Λ, βασίζεται στην κίνηση των άστρων κατά την κατακόρυφη διεύθυνση. Ο κύριος περιορισμός της μεθόδου,δηλαδή η αστρονομική διάθλαση που επηρεάζει τις μετρήσεις απαλείφεται με τη μέτρηση άστρων σε ίδιο ύψος. Το μαθηματικό μοντέλο που την περιγράφει βασίζεται στον προσδιορισμό τη ζενίθιας γωνίας ενός άστρου μέσω της ωριαίας γωνίας. Με την εφαρμογή της συνόρθωσης στον ταυτόχρονο προσδιορισμό και με κριτήριο την ευστάθεια του συστήματος επίλυσης, μετά από δοκιμαστικές επιλύσεις, γίνεται η επιλογή των βέλτιστων θέσεων των άστρων προς παρατήρηση. Έτσι, λοιπόν, για να ευνοείται ο προσδιορισμός των αγνώστων και για να υπάρχει πλεονασμός παρατηρήσεων, επιλέγεται να παρατηρηθούν 12 άστρα, στο ίδιο ύψος και διατεταγμένα κατά αζιμούθιο σε 3 τετράδες, ανά δύο συμμετρικά ως προς τον αστρονομικό μεσημβρινό και τον πρωτεύοντα κατακόρυφο κύκλο. Για την υλοποίηση του προγράμματος παρατήρησης αλλά και την επεξεργασία των μετρήσεων, αναπτύχθηκαν αλγόριθμοι σε προγραμματιστικό περιβάλλον Η/Υ. Τα πειράματα με δεδομένα προσομοίωσης βοήθησαν στον έλεγχο της αξιοπιστίας του προγράμματος της επίλυσης, στην εκτίμηση των υπολογιστικών σφαλμάτων καθώς και στην ανάλυση της συμπεριφοράς του μαθηματικού μοντέλου που χρησιμοποιήθηκε στη συνόρθωση των παρατηρήσεων. Η μεθοδολογία εφαρμόστηκε σε μία σειρά αστρονομικών παρατηρήσεων, που έγινε με σκοπό να ελεγχθούν οι δυνατότητες, τα σφάλματα και η αποτελεσματικότητα της μεθόδου. Από τα αποτελέσματα της επεξεργασίας αυτών των παρατηρήσεων, έγινε κατανοητό ότι η μεθοδολογία υστερεί σε ακρίβεια, σε σχέση με τις μεθόδους ανεξάρτητου προσδιορισμού του Φ και Λ, καθώς οι άγνωστοι προσδιορίζονται με σφάλμα της τάξης του δευτερολέπτου τόξου. Όμως, είναι αρκετά ευέλικτη και παρουσιάζει δυνατότητες βελτίωσης. Η ελαχιστοποίηση της επίδρασης της διάθλασης στις μετρήσεις αποτελεί ένα σημαντικό πλεονέκτημα της μεθόδου.