Αριθμητική Προσομοίωση της Δυναμικής Καταπόνησης Τοίχων Αντιστήριξη και Εφαρμογή στο Νότιο Τείχος της Ακρόπολης - Δημόπουλος, Γεώργιος (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών. Τομέας Έργων Υποδομής και Αγροτικής Ανάπτυξης. Εργαστήριο Δομικής Μηχανικής και Στοιχείων Τεχνικών Έργων, 2015)
Η διπλωματική αυτή εργασία έχει ως αντικείμενο τη μελέτη τοίχων αντιστήριξης, που όπισθεν αυτών βρίσκεται εδαφικός σχηματισμός εδραζόμενος επί κεκλιμένου σεισμικού υποβάθρου. Επίσης, σημαντικό κομμάτι της παρούσας εργασίας αποτελεί η μελέτη των ωθήσεων που δέχεται το νότιο τείχος της Ακρόπολης, περίπτωση που εμπίπτει στη παραπάνω κατηγορία τοίχου αντιστήριξης. Οι μελέτες αυτές έχουν βασιστεί στην ελαστική θεωρία των Veletsos και Yοunan (1994, 1997) η οποία επιβεβαιώθηκε από τις αριθμητικές αναλύσεις που πραγματοποίησε ο Ψαρρόπουλος (2000). Οι αναλύσεις που πραγματοποιήθηκαν σε αυτή την εργασία έγιναν με την αριθμητική μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων και χρησιμοποιήθηκε ο κώδικας πεπερασμένων στοιχείων PLAXIS. Αρχικά θεωρήθηκε σκόπιμο να γίνει μια σύντομη ανασκόπηση των μεθόδων που προσδιορίζουν τις δυναμικές ωθήσεις που ασκούνται στους τοίχους αντιστήριξης, οι οποίες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τις ψευδοστατικές, τις ελαστικές και σε αυτές που αναφέρονται στην ενδιάμεση περίπτωση. Στην συνέχεια, έγινε μια προσπάθεια να αναπαραχθούν τα αποτελέσματα των Κλωνάρη και Ψαρρόπουλου (1999) με σκοπό να δοκιμαστεί η αξιοπιστία του αριθμητικού προσομοιώματος. Αφού εξασφαλίστηκε ικανοποιητική σύγκλιση των αποτελεσμάτων, ακολούθησαν οι αναλύσεις στην περίπτωση του κεκλιμένου σεισμικού υποβάθρου από τις οποίες προέκυψαν κάποια ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Από την στιγμή που έγιναν οι αναλύσεις σε μια θεωρητική βάση ακολούθησαν οι αναλύσεις σε μια πραγματική περίπτωση όπως είναι αυτή του νότιου τείχους της Ακρόπολης για τις οποίες χρησιμοποιήθηκαν πραγματικές σεισμικές καταγραφές που παραχωρήθηκαν από το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών. Για την περίπτωση της Ακρόπολης υπήρξαν ορισμένα ουσιαστικά προβλήματα, τόσο στη γεωμετρία του προσομοιώματος, για την οποία δεν υπήρχαν αρκετά δεδομένα, όσο και για τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν στο προσομοίωμα για τα οποία οι αναφορές ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτες. Παρ’ όλα αυτά έγιναν κάποιες παραδοχές, ενώ με την βοήθεια των καταγραφών και με αναλύσεις φασμάτων Fourier και συντελεστών ενίσχυσης έγινε δυνατή η βαθμονόμηση του προσομοιώματος σε ικανοποιητικό βαθμό. Στην βαθμονόμηση αυτή βοήθησε και η χρήση των παλμών Ricker οι οποίοι έχουν την ιδιότητα να καλύπτουν ένα συγκεκριμένο εύρος συχνοτήτων. Ολοκληρώνοντας τις αναλύσεις που αφορούν την περίπτωση της Ακρόπολης, υπολογίστηκαν στο βαθμονομημένο πια προσομοίωμα οι ωθήσεις που προκύπτουν οι οποίες και συγκρίθηκαν με αυτές που προκύπτουν από την ψευδοστατική μέθοδο. Η εργασία ολοκληρώθηκε με ένα τελευταίο κεφάλαιο στο οποίο γίνεται αναφορά στα συμπεράσματα που προέκυψαν από τις παραπάνω μελέτες ενώ έγιναν και κάποιες προτάσεις για μελλοντική διερεύνηση.