Έλεγχος δεκτών GNSS για τη χρήση τους σε τοπογραφικές εργασίες σχετικού στατικού εντοπισμού - Παχουνδάκης, Δημήτριος (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών. Τομέας Τοπογραφίας. Εργαστήριο Γενικής Γεωδαισίας, 2015)
Η πρόοδος της τεχνολογίας σε συνδυασμό με την ανάπτυξη των τεχνικών παρατήρησης, έχουν επιφέρει τη σταδιακή βελτίωση της μεθόδου του σχετικού εντοπισμού θέσης. Οι πιο ευρέως διαδεδομένες τεχνικές παρατήρησης με τη χρήση GNSS δεδομένων, είναι ο σχετικός στατικός εντοπισμός (Static), που μπορεί να επιτύχει ακρίβεια λίγων χιλιοστών, αλλά απαιτεί μεγάλα χρονικά διαστήματα παρατήρησης και ο σχετικός κινηματικός εντοπισμός (Real Time Kinematic), ο οποίος μειονεκτεί έναντι του στατικού ως προς της ακρίβεια (λίγα εκατοστά), αλλά χρειάζεται μονάχα μερικά δέκατα του δευτερολέπτου. Παρόλα αυτά, ο σχετικός στατικός εντοπισμός αποτελεί θεμελιώδη τεχνική προσδιορισμού θέσης για εργασίες που επιζητούν μεγάλη ακρίβεια. Μεγάλο μέρος τοπογραφικών εφαρμογών χρησιμοποιούν τον σχετικό στατικό εντοπισμό για την ίδρυση δικτύων, οπότε απαιτείται αυστηρός έλεγχος των δεκτών GNSS. Ο οργανισμός ISO (InternationalOrganizationforStandardization) αν και έχει δημοσιεύσει συγκεκριμένες οδηγίες για τον μετρολογικό έλεγχο των δεκτών GNSS σε κινηματικό εντοπισμό πραγματικού χρόνου (RTK), δεν έχει προτείνει μια δομημένη και αυστηρά καθορισμένη διαδικασία για τον έλεγχο των δεκτών GNSS στο σχετικό στατικό εντοπισμό. Ορισμένες χώρες έχουν θεσπίσει τις δικές τους αναλυτικές οδηγίες, όπως ο Καναδάς, η Αυστραλία και η Αμερική, για την ορθή χρήση των δεκτών στην ύπαιθρο, αλλά οι συγκεκριμένες κατευθύνσεις δεν είναι πρωτοτυποποιημένες. Στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι ο καθορισμός κατάλληλων μεθόδων ελέγχου δεκτών GNSS (Παγκόσμιου Συστήματος Δορυφορικής Πλοήγησης) για σχετικό στατικό εντοπισμό σε τοπογραφικές εργασίες. Όλοι οι έλεγχοι αποβλέπουν εντοπισμό της αξιοπιστίας του τοπογραφικού δικτύου και στον προσδιορισμό της ακρίβειας των μετρήσεων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν με συγκεκριμένους γεωδαιτικούς δέκτες. Οι προτεινόμενες διαδικασίες χρησιμοποιούν τις Αυστραλιανές οδηγίες για την ανάπτυξη κανόνων στον έλεγχο των GNSS δεκτών, κάτω από συγκεκριμένες διεργασίες υπαίθρου και υπό καθορισμένη στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων. Η μέθοδος περιλαμβάνει τη μέτρηση μίας βάσης σε επαναλαμβανόμενες σειρές, καθώς και τη μέτρηση ενός δικτύου τεσσάρων κορυφών της τάξης των μερικών εκατοντάδων μέτρων. Η ανάλυση των μετρήσεων περιέχει τον τοπικό έλεγχο (LocalTest), μια τεχνική ελέγχου μεμονωμένων βάσεων για την αξιολόγηση της ποιότητας της μέτρησης και τον προσδιορισμό της αβεβαιότητας της. Επιπλέον, συμπεριλαμβάνει τον ολικό έλεγχο (GlobalTest), που αφορά τη στατιστική αξιολόγηση της ποιότητας του δικτύου με έναν ή δύο σταθερούς σταθμούς αναφοράς, βασισμένη στη μέθοδο ελαχίστων τετραγώνων. Τα πειράματα έγιναν σύμφωνα με συγκεκριμένες προδιαγραφές. Οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν από τους γεωδαιτικούς δέκτες Trimble 5800 και Leica 1200+GNSS. Όλες οι παρατηρήσεις έγιναν στα βάθρα της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου. Οι έλεγχοι έδειξαν ότι οι συγκεκριμένοι δέκτες κατά τη χρήση του σχετικού στατικού εντοπισμού θέσης είναι σύμφωνοι με τις προδιαγραφές των κατασκευαστών και η ακρίβεια του δικτύου είναι εντός των επιτρεπτών ορίων για τις τρέχουσες τοπογραφικές εργασίες.