Σχεδιασμός λήψεων στην τρισδιάστατη σάρωση αντικειμένων με χρήση λευκού φωτός - Τύρης, Δημήτρης (Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών, 2015)
Με τις εφαρμογές της τρισδιάστατης σάρωσης μας δίνεται πλέον η δυνατότητα να αποκτήσουμε με ακρίβεια πρόσβαση σε πληροφορίες «κλειδωμένες» σε φυσική μορφή οι οποίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν άμεσα ή να ενσωματωθούν σε υπάρχοντα τρισδιάστατα σχέδια, εξάγοντας πολύτιμες πληροφορίες με εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο. Τα τρισδιάστατα αυτά μοντέλα φυσικών αντικειμένων χρησιμοποιούνται πλέον σε ένα όλο αυξανόμενο αριθμό εφαρμογών, από τη ψυχαγωγία και την αρχαιολογία μέχρι την αρχιτεκτονική και την βιομηχανία, σε εφαρμογές επιθεώρησης, αντίστροφης μηχανικής, τη δημιουργία πανομοιότυπων αντιγράφων κλπ. Στους βασικούς στόχους κάθε νέας τεχνολογικής εφαρμογής συμπεριλαμβάνεται η εξοικονόμηση χρόνου και οικονομικών πόρων καθώς και συστηματοποίηση των επιμέρους διαδικασιών σε κάθε στάδιο της παραγωγικής διαδικασίας, από τη σύλληψη της ιδέας και το σχεδιασμό μέχρι την παραγωγή. Στην προσπάθεια αυτή ανακύπτει το πρόβλημα σχεδιασμού λήψεων στο οποίο αναζητά κανείς την επόμενη βέλτιστη λήψη για την πλήρη κάλυψη της επιφάνειας του αντικειμένου, πράγμα που αποτελεί και το βασικό μέρος της παρούσας διπλωματικής εργασίας. Στο 1ο Κεφάλαιο της εργασίας παρουσιάζονται τα ζητήματα του Προβλήματος Σχεδιασμού Λήψεων (View Planning Problem) καθώς και της Επόμενης Βέλτιστης Λήψης (Next Best View), ζητήματα που απασχολούν τη μεγάλη πλειοψηφία της βιβλιογραφίας που σχετίζεται με θέματα τρισδιάστατης σάρωσης. Στη συνέχεια γίνεται μια ανασκόπηση σχετικών προσεγγίσεων διατυπωμένων τα τελευταία 30 χρόνια. Μετά από μία σύντομη παρουσίαση του εξοπλισμού και του λογισμικού που ήταν διαθέσιμος (2ο Κεφάλαιο), γίνεται εκτενής αναφορά στην προτεινόμενη μέθοδο. Αναλύονται σε βάθος τα δομικά της στοιχεία, οι κεντρικές της ιδέες και τα βασικά της βήματα (3ο Κεφάλαιο). Στο επόμενο κεφάλαιο παρουσιάζονται δύο εφαρμογές που καλύπτουν όλο το φάσμα της μεθόδου, με στόχο την πληρέστερη κατανόησή της (4ο Κεφάλαιο). Το πρώτο αποτελεί τον ενδεδειγμένο τρόπο εφαρμογής της, ενώ στο δεύτερο παρουσιάζονται οι συνηθέστεροι τύποι σφαλμάτων κατά τη σάρωση και το πώς μπορούν να αναγνωριστούν και να διορθωθούν. Το τελευταίο μέρος της κάνει αναφορά σε προσεγγίσεις που δοκιμάστηκαν εναλλακτικά, στις ελλείψεις της προτεινόμενης προσέγγισης, μελλοντικές προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν και κλείνει με έναν σύντομο απολογισμό (5ο Κεφάλαιο). Παρατίθεται επίσης ένα Παράρτημα με τους αλγορίθμους που αναπτύχθηκαν στο OpenCV.