«Ενεργοποίηση του διατειχίσματος της Αθήνας» - Χατζηνάκης, Κωνσταντίνος (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Τομέας Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού, 2015)
Αυτή η διπλωματική εργασία διερευνά το πώς η Αθήνα, μια πόλη που εξελίχθηκε σε άμεση σχέση με τη θάλασσα και τον Πειραιά, επαναπροσδιορίζεται ένδοθεν ως σύγχρονη μητρόπολη από τα ίδια συστατικά της φυσιογνωμίας της, τα τείχη. Η παραλλασσόμενη πορεία και δομή τους αναλύεται αναφορικά με τον αστικό ιστό σήμερα. Το Διατείχισμα, που υψώθηκε στη λοφοσειρά Νυμφών-Μουσών προκειμένου να μειωθεί η περίμετρος οχύρωσης σε περίοδο απώλειας ναυτικής ισχύος, και σήμερα σώζεται αποσπασματικά σε όλο το μήκος του σε ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο, ερμηνεύεται ως η κρίσιμη διεπαφή ανάμεσα στους οχυρωματικούς περιβόλους και τα μακρά τείχη σύνδεσης με τη θάλασσα. Η υφιστάμενη λανθάνουσα κατάσταση τεκμηριώνεται και προτείνεται η εννοιολογική ενεργοποίηση του Διατειχίσματος για την αποκάλυψη του ιστορικού χρόνου σε ένα τοπίο παγιωμένο ως παλίμψηστο. Η ενεργοποίηση λαμβάνει χώρα με μια πολυεστιακή οπτική κατασκευή στην κορυφογραμμή και στο κοίλο ανάμεσα στους λόφους. Ένα σκόπευτρο της εκτεινόμενο στον ορίζοντα από τον ιδεατό άξονα των μακρών τειχών έως τον άξονα θέασης της Ακρόπολης μέσα από το διάσελο των λόφων συγκεντρώνει ερευνητικούς, εκθεσιακούς και εκπαιδευτικούς χώρους με δυνατότητα διαλεκτικής συνάντησης κατοίκων και επισκεπτών σε ένα ιδιότυπο in situ μουσείo πόλης. Έτσι στοιχειοθετείται η ανα-σύζευξη Αθήνας-Πειραιά ως πόλος μακροπρόθεσμης αστικής ανάπλασης αφ’ ενός της περιοχής διαμέσου των μακρών τειχών και αφ’ ετέρου των αποσπασμάτων των περιβόλων.