Ανάπτυξη συστήματος μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας λαμβάνοντας υπόψη τη χρησιμοποίηση των γραμμών - Βάσιος, Ορέστης (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών, 2015)
Η αύξηση της συμμετοχής ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στο μείγμα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας διεθνώς δημιουργεί νέες προκλήσεις για τις αρμόδιες αρχές που είναι επιφορτισμένες με το έργο της ανάπτυξης του συστήματος μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Η τρέχουσα προσέγγιση στο πρόβλημα της σχεδίασης επεκτάσεων για το σύστημα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας επιβάλλει τη μελέτη του συστήματος κατά τη μέγιστη φόρτισή του, καθώς απαιτεί τη μελέτη της δυσμενέστερης λειτουργικής του κατάστασης. Για αυτό το λόγο, κατά τη σχεδίαση μίας γραμμής διασύνδεσης ενός σταθμού παραγωγής λαμβάνεται υπόψη η μέγιστη παραγωγική του ικανότητα. Στην περίπτωση της ανανεώσιμης παραγωγής, όμως, η μέγιστη παραγωγική ικανότητα μπορεί να είναι τεχνικά εφικτή για ελάχιστο χρονικό διάστημα κάθε έτος. Με βάση την τρέχουσα πρακτική αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επένδυση σε νέα γραμμή, της οποίας η πλήρης μεταφορική ικανότητα θα απαιτείται για ελάχιστο χρονικό διάστημα στο χρόνο. Αυτό αποτελεί μία κακή επένδυση κεφαλαίου. Η παρούσα διπλωματική επιχειρεί μία νέα προσέγγιση για την επέκταση συστημάτων ηλε- κτρικής ενέργειας. Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση θα δοθεί έμφαση στην καλύτερη αξιοποίηση της χωρητικότητας των νέων γραμμών που εγκαθίστανται. Στην προτεινόμενη μεθοδολογία θα γίνει χρήση της έννοιας της εντροπίας κατά Shannon. Στόχος είναι η εύρεση περιπτώσεων που το σχέδιο επέκτασης δεν επαρκεί για την πλήρη απορρόφηση της ανανεώσιμης παραγωγής, αλλά μπορεί να αποδειχτεί οικονομικά συμφέρουσα λύση, καθώς μπορεί να εξοικονομεί περισσότερα χρήματα από όσα θα απαιτηθούν για την αποζημίωση του παραγωγού για την περικοπή ενέργειας. Η προτεινόμενη μεθοδολογία εφαρμόζεται τρεις διαδοχικές φορές σε τροποποιημένες εκδοχές του δικτύου του Garver με στόχο την καλύτερη κατανόηση των πλεονεκτημάτων της και τον εντοπισμό και διόρθωση μειονεκτημάτων της.