Αξιολόγηση έργων επεξεργασίας ιλύος με και χωρίς μονάδα Θερμικής Υδρόλυσης - Δόδουλα, Ευγενία (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Πολιτικών Μηχανικών. Τομέας Υδατικών Πόρων και Περιβάλλοντος, 2014)
Η βελτιστοποίηση της αναερόβιας χώνευσης αποτελεί σημαντικό πεδίο μελέτης, κυρίως λόγω των πολυάριθμων δυνατοτήτων που προσφέρει. Το βασικότερο πλεονέκτημα της είναι η παραγωγή βιοαερίου. Το βιοαέριο είναι μια ανανεώσιμη πηγή ενέργειας, που θα μπορούσε να αντικαταστήσει πολλά από τα συμβατικά καύσιμα. Λόγω των υψηλών απαιτούμενων χρόνων παραμονής και το υψηλό κόστος των χωνευτών, η ανάπτυξη τεχνολογιών με στόχο την αύξηση της δυναμικότητας επεξεργασίας (δυνατότητα υποδοχής μεγαλύτερης ποσότητας ιλύος) και της ειδικής παραγωγής βιοαερίου, αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα για περιπτώσεις επέκτασης υφιστάμενων μονάδων. Για την άρση των παραπάνω περιορισμών, τα τελευταία χρόνια αναζητούνται μέθοδοι, που στόχο έχουν τη βελτιστοποίηση της διαδικασίας της αναερόβιας χώνευσης για μεγιστοποίηση του παραγόμενου βιοαερίου. Μια από τις πιο υποσχόμενες μεθόδους προεπεξεργασίας είναι η θερμική υδρόλυση. Πρόκειται για μια μέθοδο που έχει εφαρμοστεί σε αρκετές εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων παγκοσμίως και παρουσιάζει αρκετά πλεονεκτήματα. Πέρα από την αυξημένη παραγωγή βιοαερίου, προσφέρει ακόμα υψηλή αφυδατωσιμότητα της ιλύος (έως 40% DS), μικρότερο όγκο και μάζα αφυδατωμένου προϊόντος και παράλληλα δίνει τη δυνατότητα αυξημένης φόρτισης των χωνευτών. Εξετάζεται η εφαρμογή της θερμικής υδρόλυσης σε δύο τυπικές για την Ελλάδα εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων, εξυπηρετούμενου πληθυσμού 130.000 και 1.000.000 ισοδύναμων κατοίκων. Πιο συγκεκριμένα, οι εγκαταστάσεις διαστασιολογούνται για δύο εναλλακτικά σενάρια, την εφαρμογή ή μη θερμικής υδρόλυσης. Ακολουθεί σύγκριση και οικονομική αξιολόγηση των δύο σεναρίων, ώστε να εκτιμηθεί κατά πόσον συμφέρει οικονομικά η εισαγωγή της μεθόδου.