‘Νεκρή Ζώνη’ – Η Χώρα των ζώντων - Αναξαγόρου, Τατιάνα (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Τομέας Αρχιτεκτονικής Γλώσσας, Επικοινωνίας και Σχεδιασμού, 2014)
Το ίδιο ερώτημα που έδωσε το έναυσμα για το ξεκίνημα της διάλεξης μου «Επέκεινα» ήρθε να δώσει και την αφετηρία στη παρούσα διπλωματική: Υπάρχει ανάγκη της επαφής του σύγχρονου ανθρώπου, όπως και στο παρελθόν, με ένα χώρο που απευθύνεται στους νεκρούς, όπως ένας χώρος ταφής; Η αντιμετώπιση οποιουδήποτε χώρου οφείλει να εντοπίζει γενικά χαρακτηριστικά της κοινωνικής ομάδας από την οποία προέρχεται το άτομο και κατ’ επέκταση της θρησκευτικής πεποίθησης του. Ωστόσο, όσον αφορά τον χώρο των νεκρών μπορούμε να ισχυριστούμε ότι συνδέεται με ένα συλλογικό υποκείμενο το οποίο υποχρεώνεται να αντιμετωπίσει το γεγονός του θανάτου. Το ενδεχόμενο του θανάτου αποτελεί έναν από τους αξεπέραστους φόβους του ανθρώπου, γεγονός που εξηγεί την απώθηση του από το χώρο των νεκρών. Γι’ αυτό άλλωστε, όπως και στη διάλεξη, έτσι και στη διπλωματική διερευνάται η διεύρυνση της σημασίας των χώρων αυτών με έμφαση στο «Επέκεινα». Μέσα από την έννοια αυτή ο χώρος ταφής αποκτά μια περαιτέρω σημασία για τον άνθρωπο, γίνεται ένας χώρος ο οποίος προκαλεί συναισθήματα που ξεπερνούν το φόβο του θανάτου, όπως για παράδειγμα οι πυραμίδες της Αιγύπτου, που και εκεί δεν είναι τίποτα άλλο από ένας χώρος ταφής. Συνεπώς, και το θέμα της διπλωματικής αφορά τη δημιουργία ενός μνημειακού χώρου ταφής. Τοποθετείται στην ουδέτερη ζώνη, τη λεγόμενη και ‘Νεκρή Ζώνη’, που χωρίζει τη Κύπρο σε δύο τομείς εθνικής κυριαρχίας. Σκοπός της πρότασης είναι να προσφέρει ένα κοινό χώρο εναπόθεσης των νεκρών και των δύο λαών, τόσο των Ελληνοκυπρίων, όσο και των Τουρκοκυπρίων. Επιλέγεται, να γίνει αυτός ο κοινός χώρος ταφής εκεί όπου ο τόπος βρίσκεται πριν την δραματική απόφαση του διαχωρισμού του νησιού, όπου συμβολικά ανήκει σε όλους τους ‘εν κατοικώ’ ανθρώπους της Κύπρου. Δημιουργείται ένας βιωματικός, μνημειακός χώρος ταφής, όχι με την αποφυγή, την λήθη, αλλά μέσα από την έννοια της μνημοσύνης. Ταυτίζοντας τη ‘Νεκρή Ζώνη’ με την έννοια του θανάτου, έτσι όπως προσλάμβανε τον θάνατο και ο Σικελιανός όχι ως νεκρό σημείο αλλά ως κέντρο του παντός.