ὄ ἂχεα ῥέων: θλίψη | βοή | ροή, μηχανισμοί περάσματος στο τοπίο - Μεγαρίτου, Μυρτώ (Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών. Τομέας Αρχιτεκτονικής Γλώσσας, Επικοινωνίας και Σχεδιασμού, 2014)
Ο Αχέρων, ένα τοπίο επιβλητικό, ήταν ένας από τους 5 ποταμούς της αρχαιότητας, ξεκινά τη διαδρομή του από τα βουνά της δυτικής ηπείρου και εκβάλλει στο Ιόνιο πέλαγος. Το συγκεκριμένο τοπίο είναι από την αρχαιότητα, έντονα φορτισμένο με το μυθολογικό στοιχείο και με τις έννοιες της θλίψης και του θανάτου, όπως προκύπτει και από την ετυμολογία της λέξης, άχος ή αχός που σημαίνει θλίψη ή βοή και από το ρήμα ρέω δηλαδή ροή. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι αρχαίοι έλληνες επέλεξαν το συγκεκριμένο τόπο για να χωροθετήσουν το βασίλειο του Άδη και το μύθο του Κάτω κόσμου. Η έντονη γεωμορφολογία του εδάφους, το οποίο πάλλεται σχηματίζοντας εξάρσεις και χαράδρες, σε αντίστιξη με τη σχεδόν καθοδική κίνηση του ανθρώπου μέσα στις συνεχείς στροφές του ποταμού, αναδεικνύουν βασικά μυθολογικά στοιχεία του τόπου, τα οποία χειριζόμαστε ως χωρικά εργαλεία και σχήματα για να χαράξουμε τη δική μας διαδρομή. Το τοπίο χαρτογραφείται και αναλύεται, επομένως, με όρους βλέμματος, κίνησης και φωτός, με στόχο να οδηγηθούμε στην επιλογή μιας κυκλικής διαδρομής που ανταποκρίνεται στα κριτήρια που έχουμε θέσει και η χάραξή της να βασίζεται πάνω στο δίκτυο των ήδη υπαρχόντων μονοπατιών. Επεμβαίνουμε έτσι, σε ένα μυθικό τοπίο οργανώνοντας μια πορεία που στοχεύει στην κατανόηση τη σχέσης του τοπίου με το μύθο. Ορίζουμε, σε αυτή την πορεία, μία αρχή και ένα τέλος για να οργανώσουμε την άμορφη χωρική εμπειρία που προσφέρει η φύση και να αποδείξουμε ότι τελικά το τοπίο δεν είναι ρευστό και μπορεί να οργανωθεί με αρχιτεκτονικούς όρους. Η στρατηγική της παρέμβασης γίνεται όμοια με την τεχνική του βελονισμού. Επιλέγουμε να κάνουμε σημειακές παρεμβάσεις σε κομβικά σημεία, τα οποία φέρουν ήδη εγγεγραμμένες μνήμες. Πρόκειται για χωρικές κατασκευές-μηχανισμούς που μεταβαίνουν από το νόημα του μύθου στη βιωμένη εμπειρία της διάβασης ενός περάσματος. Η σχετική θέση του ενός μηχανισμού ως προς τον επόμενο αλλά και ως προς το τοπίο προκύπτει από τον ορισμό μιας συνέχειας βλεμμάτων και κινήσεων κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Μέσω των κατασκευών το βλέμμα στρέφεται στο σημείο προορισμού και ο κύκλος της περιπλάνησης ολοκληρώνεται.