Αντίο Mouraria : μνήμη και νοσταλγία για τη Λισαβόνα μέσα από τα fados - Σφαρνά, Χρυσάνθη
[To fado, που ξεπήδησε από τους δρόμους της Λισαβόνας στα μέσα του 19ου αιώνα, μέσα από τους στίχους και τη μουσική του, περιγράφει, εξυμνεί, νοσταλγεί, χαρτογραφεί και θρηνεί τη «μήτρα» του, ενώ η φανταστική πόλη της μνήμης ακτινοβολεί. Συγχρόνως όμως μέσα από τα fados οικοδομείται και η πραγματική πόλη, όπως συντίθεται από συγκεκριμένες τοπικότητες, που επιβεβαιώνουν την ταυτότητα της πόλης. To fado έτσι μπορεί να ειδωθεί σαν ένας μάρτυρας, που καταγράφει και αναπαράγει τη δυναμική διαδικασία των αλλαγών της πόλης. Στους στίχους του, η πόλη που το γέννησε παρακμάζει και αναγεννιέται, σε μια ατέρμονη διαδικασία, που υφαίνει το δικό της παλίμψηστο. Προκειμένου να καταλήξουμε στην χαρτογράφηση της πόλης μέσα από το fado θα αναφερθούμε σε έργα θεωρητικών της κοινωνικής γεωγραφίας και της ανθρωπογεωγραφίας, όπως του Michel de Certeau, του Kevin Lynch, της Christine Boyer και του Lefebvre. «Τι είναι αυτό που χάθηκε στην Λισαβόνα για το οποίο «θρηνεί» το fadο;», «Πως η πολεοδομική εξέλιξη της Λισαβόνας έθεσε τα όρια στις «φτωχογειτονιές» που συνθέτουν το ιστορικό κέντρο της;», «Ποια είναι τα πολιτικά καθεστώτα κάτω..].