Εφήμερη αρχιτεκτονική - Τσάφου, Σταυρούλα Ελένη
[Εφήμερα φαινόμενα κατακλύζουν τη φύση, την τέχνη, την θνητή ανθρώπινη ζωή. Εκθέσεις, συναυλίες, φεστιβάλ και άλλα γεγονότα που διαδραματίζονται στο δημόσιο χώρο δημιουργούν ένα είδος αρχιτεκτονικής που εμφανίζει ημερομηνία λήξης. Η έρευνα ξεκινά με τη μελέτη του εφήμερου στη φύση και πώς ο άνθρωπος ζούσε υπό αυτές τις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες, που τον καθιστούσαν σε μια συνεχή κατάσταση μετακίνησης της κατοικίας και της εργασίας του. Συνεχίζει με την εισαγωγή παραμέτρων υπό το πρίσμα των οποίων η εφήμερη αρχιτεκτονική γίνεται αντιληπτή. Η έννοια του εφήμερου στην αρχιτεκτονική εξαρχής θέτει ερωτήματα για το πόσο αυτό διαρκεί [χρόνος]. Αυτή η διάρκεια, άλλοτε υποκειμενική και άλλoτε βάσει λειτουργικής ανάγκης, θέτει τη βάση για τον σχεδιασμό και τα δεδομένα με τα οποία η αρχιτεκτονική αυτή θα σταθεί, τοποθετηθεί, ενταχθεί στον τόπο. Η εφήμερη αρχιτεκτονική πραγματώνει την ύπαρξή της μέσω της εμπειρίας του χώρου που λαμβάνει ο χρήστης, το υποκείμενο και τείνει να παραμείνει στην μνήμη του πολύ περισσότερο από ότι στον ίδιο τον τόπο. Συμβατικές και μη υλικότητες..].