Το άπειρο και το πεπερασμένο : μια ανάγνωση του Peter Eisenman - Χεινοπόρου, Ιωάννα
[Το άπειρο και το πεπερασμένο είναι δύο υποστάσεις που φαίνεται να παρατηρούνται σε όλες τις εκφάνσεις της πραγματικότητας. Η μετάβαση από την πεπερασμένη υπόσταση ενός αντικειμένου στην άπειρη διάστασή του είναι η διαρκής μεταμόρφωση. Ενώ η ταλάντευση αυτή παραπέμπει σε μία μαθηματική κατεύθυνση, σε αυτήν την έρευνα εντοπίζεται περισσότερο στην ερμηνευτική και σημειολογική ανάλυση ενός αντικειμένου και πιο συγκεκριμένα ενός έργου διανόησης. Διερευνάται, με άλλα λόγια, αν μπορεί να αντιμετωπιστεί ένα έργο τέχνης, ένα έργο της λογοτεχνίας ή ένα αρχιτεκτονικό έργο σαν μία έκφανση του δίπολου άπειρο - πεπερασμένο. Η έρευνα εστιάζει ακόμη περισσότερο στο έργο του Peter Eisenman και προσπαθεί να ανακαλύψει το αν εντοπίζεται η ταλάντευση μεταξύ άπειρης και πεπερασμένης υπόστασης στο έργο του, πως εκφράζεται χωρικά το δίπολο αυτό και για ποιους λόγους μοιάζει να είναι λογικό σαν διπλή υπόσταση σε ένα αρχιτεκτονικό έργο. Μέσω συνεχών αναδιπλώσεων μεταξύ των έργων του James Joyce, του Piranesi, των επιστημονικών δοκιμίων του Umberto Eco και του Douglas Hofstadter που θα μπορούσαν να ερμηνευτούν μέσω της..].