Fondation Cartierpour l'art contemporain - Γεωργαλά, Σταυρούλα
[Η παρατήρηση του παραδείγματος της Fondation Cartier καταλήγει ίσως σ' έναν πολύ ιδιαίτερο προβληματισμό που αφορά τον συσχετισμό της κτιριακής διαφάνειας με τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Εν τέλει, οι επιμέρους γυάλινες επιφάνειες του κτιριακού πρίσματος, δεν είναι τίποτε άλλο παρά επιδερμίδες που αντιδρούν, η διαφάνεια εναλλάσσεται με τη διαύγεια, με την αντανάκλαση, με τη διάθλαση, δημιουργώντας εντυπώσεις που συνεχώς αλλάζουν. Ειδικότερα, η κύρια όψη, προς τη λεωφόρο Raspail, μετουσιώνεται σε μια αρένα διαρκούς αλλαγής εικόνων, λιγότερο υλική από μια γραμμή - στιγμή στο χωροχρόνο, μολονότι φαινομενικά άυλη, αξιώνει περιεχομένο. Η όψη καταγράφει τις αναρίθμητες αστικές πληροφορίες που προσπίπτουν πάνω της, εκπέμποντας την σύνθεσή τους, ξανά προς το αστικό κοινό. Το κτίριο πέραν του ότι επιτυγχάνει τη συνέχεια μεταξύ του δημόσιου χώρου της πόλης με το δημόσιας χρήσης εσωτερικό του, αποτελεί μέσω της διαφάνειας του μέσο προβολής της εκάστοτε έκθεσης που φιλοξενεί, δανειζόμενη το λειτουργικό ρόλο μιας βιτρίνας καταστήματος, που εκθέτει ό,τι καλύτερο διαθέτει προς «αποπλάνηση» ..].