Χώροι και όροι του θεάματος - Δαλαβούρας, Πέτρος
[Ο κινηματογράφος μετά την ανακάλυψή του, εξελίχθηκε ραγδαία σε τέχνη και σε δημοφιλέστατο μαζικό μέσο ψυχαγωγίας. Οι χώροι που δημιουργήθηκαν για να στεγάσουν αυτή την τέχνη είναι οι κινηματογράφοι. Το παρουσιαζόμενο θέαμα επηρεάζεται άμεσα από τους χώρους αυτούς και αλληλεπιδρά μαζί τους, ενώ παράλληλα, προσδιορίζεται και από το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Ο τρόπος λοιπόν που η κινηματογραφική συνθήκη δομείται, παρουσιάζεται και παραλαμβάνεται, συγκροτεί μια αμοιβαίου καθορισμού σχέση, χώρου-θεατή-θεάματος, η οποία μελετάται σε τρεις χρονικές περιόδους. Καταρχήν, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '50 και του '60 όπου ο κινηματογράφος διένυσε την περίοδο της μεγαλύτερης ακμής του, προσδιορίστηκαν τα κύρια εκφραστικά του μέσα και καθιερώθηκε το μοντέλο της μονοεστιακής αίθουσας προβολής. Στη συνέχεια κατά την δεκαετία του 70, όπου οι πολιτικοοικονομικές και τεχνολογικές ανακατατάξεις, δημιούργησαν στοιχεία κρίσης και προς αναζήτηση λύσεων η μια, αίθουσα διασπάται σε πολλές μικρότερες και δημιουργούνται οι πολυκινηματογράφοι μια νέα υβριδική κατάσταση..].