Persona Ingmar Bergman : ιδέα ερμηνεία φόρμα - Μανέτα, Μυρσίνη
[Διερευνώντας τα εκφραστικά μέσα και τις μεθόδους του κινηματογράφου και βάσει αναλογιών με τη ζωγραφική ή την αρχιτεκτονική γίνεται προσπάθεια να αποτυπωθεί η σχέση μορφής και περιεχομένου, όπως αυτή διαμορφώθηκε κατά την περίοδο αποκρυστάλλωσης του μοντέρνου κινήματος και πιο συγκεκριμένα στην ταινία Persona (1966) του Ingmar Bergman. Η ανάλυση ακολουθεί τρείς βασικούς άξονες: 1. Η ιδέα: γίνεται αναφορά στην κεντρική ιδέα και τα ερεθίσματα που οδήγησαν τον Bergman στη σύλληψη του έργου. Αιτιολογείται η επιλογή του τίτλου και των ονομάτων των βασικών ηρώων. Όπου κρίνεται απαραίτητο παραθέτονται ομοιότητες στα θέματα με άλλα έργα του σκηνοθέτη με παράλληλη αναφορά στις φιλοσοφικές αναζητήσεις που τον επηρέασαν για αυτά. 2. Η ερμηνεία: περιγράφονται επιλεγμένες σκηνές από το έργο με σκοπό να προσδιοριστεί ο ρόλος τους τόσο στη σύνθεση του έργου ως νοηματικό σύνολο όσο και στο αισθητηριακό αποτέλεσμα που προκαλούν. Η περιγραφή των σκηνών περιλαμβάνει ανάλυση των πλάνων από σκηνοθετική άποψη (γωνίες λήψης, μεγέθη πλάνων, ρυθμός κλπ.), καθώς και ερμηνευτικές υποθέσεις..].