Η ζωή και ο χώρος στον ιταλικό νεορεαλιστικό κινηματογράφο - Βασιλοπούλου, Χρύσα
[Αφορμή αυτής της διάλεξης αποτελεί η σχέση μορφής και περιεχομένου, δομημένου-κατασκευασμένου και βιωμένου χώρου. Για να απαντήσουμε στα δύσκολα ερωτήματα που θέτει η σχέση μεταξύ κελύφους και βιώματος στην αρχιτεκτονική στραφήκαμε σε μία άλλη τέχνη που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο βίωμα του χώρου: τον κινηματογράφο. Η αρχιτεκτονική από τη στιγμή που μπορεί μονάχα να προβλέπει τη χρήση του χώρου, στερείται της αντίληψης του βιώματος ενώ στον κινηματογράφο συνυπολογίζεται μορφή και περιεχόμενο.. Για τις ανάγκες της εργασίας επιλέγονται κάποιες ταινίες η ανάλυση των οποίων γίνεται με βάση δύο άξονες: α) με βάση την ιστορική εξέλιξη του νεορεαλισμού επομένως και των κοινωνικών μοντέλων από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια ως τα τέλη της δεκαετίας του '50 και β) με βάση την καλλιτεχνική ματιά των τριών «δασκάλων» του ρεύματος, του Rossellini, του De Sica και του Visconti, καθώς και του κύριου εκπροσώπου του neorealismo rosa, του Castellani. Στόχος είναι να ανιχνευτεί η πραγματικότητα της ζωής και του χώρου.]