Εκθεσιακός χώρος σε πρώην αμαξοστάσιο του ΗΣΑΠ στον Πειραιά - Μανέτα, Μαρία
[Μια πολύχρονη σχέση μεταξύ μας. Κοιτώντας το με τις πάντα ανοιχτές του πόρτες ένιωθα ότι το παρακολουθώ, ότι είμαι ένας αόρατος παρατηρητής γιατί χάνομαι στο βάθος της προοπτικής του. Μαγνητίζει το βλέμμα αλλά όχι την κίνηση. Εχει τον χαρακτήρα του, έναν χαρακτήρα διττής σημασίας, όπως και οι άνθρωποι άλλωστε. Τα ιδιαίτερα στενά ανοίγματά του, τοποθετημένα ψηλά δίνουν ένα ιδιαίτερο φως, ένα φως που γεμίζει δέος τον θεατή, μοιάζει μεταφυσικό. Το δικτύωμά του, λεπτό, σχεδόν ζωντανό, από την κίνηση της γεωμετρίας του. Χώρος γέφυρα για τα τρένα που περνούν από κάτω του. Χώρος που νιώθει κανείς το άνοιγμά του. Χώρος ανοιχτός, χώρος φωτεινός, αλλά και χώρος που φαίνονται οι σκιές τους δεξιά, αριστερά, πάνω προς την ψηλή οροφή του, και κάτω προς τις ράγες των τρένων. Χώρος διττός. Ενέργεια τρομαχτική, ανεξήγητη. Το φως και το σκοτάδι, το καλό και το κακό μαζί, κτίριο και άνθρωπος ένα. Η πρόκληση να εξερευνήσω τα ψυχολογικά μονοπάτια στα οποία με οδηγεί με την ανασύνθεσή του. Μετατρέπεται σε εκθεσιακό χώρο με μια έκθεση ( όχι μόνιμη όμως) που εκφράζει με βάση την άποψή μου τον.. κτιρίου.]