Θεατρικότητα του κτισμένου-αρχιτεκτονική της συνείδησης; - Γαβριήλογλου, Μαγδαληνή
[Ανακεφαλαιώνοντας τη σκιαγραφία μας μέσω της ανάλυσης τριών παραδειγμάτων (Παλάτι Katsura-Κιότο, Μνημείο Δολοφονημένων Εβραίων της Ευρώπης-Βερολίνο-Peter Eisenmann και Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών): η εμπειρία της εισόδου έχει χρονική και χωρική απαίτηση, και προϋποθέτει την αναστολή της συνέχειας, της μετάβασης από τον ένα τόπο στον άλλο, από τον ένα χρόνο στον άλλο. Οι διαβατήριες τελετουργίες είναι φτιαγμένες από ομάδες σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες, τις ανάγκες, τα όνειρα και τους φόβους τους. Η αναχώρηση για μια τέτοια διαδρομή δεν είναι μια αναχώρηση δίχως επιστροφή. Μια αιφνίδια εικόνα της διάβασης αντιστοιχεί σ' ένα συλλογισμό, ένα σημείο καμπής που δίνει στη σκέψη τη δύναμη να ανακαλύπτει την ετερότητα. Ο επισκέπτης βρίσκεται αντιμέτωπος με στοιχεία ή ανθρώπους που τον υποβάλλουν σε μια θεατρική πορεία. Όμως η θεατρικότητα δεν προσφέρει μια επιστροφή εξασφαλισμένη. Η ποικιλία της σχέσης με τον «υποδυόμενο» εαυτό αφήνει ρήγματα, αμφισημίες, ανακολουθίες σε εκείνον που την επιχειρεί.. η συνείδηση.]