Μυτιλήνη : ερμηνεία του τοπίου - Θεοδώρου, Ελένη
[Το τοπίο της Μυτιλήνης, αφού πρώτα γίνει αντικείμενο αισθητικής και ιστορικής παρατήρησης, ερμηνεύεται μέσα από τη σύλληψη ενός πιθανού δικτύου κατασκευών, οι οποίες καλούν τη συνομιλία του ανθρώπου με το τοπίο. Τα ίχνη του χρόνου στο φυσικό τοπίο, ο μύθος, η ιστορία και η μνήμη γίνονται συμπρωταγωνιστές της υλικότητας, των αισθήσεων, της κλίμακας, της κίνησης του ανθρώπινου σώματος και της εμπειρίας του αρχιτεκτονημένου τοπίου. Τέσσερις κατασκευές αναπτύσσονται μέχρι τέλους, φτάνοντας μέχρι την κλίμακα κατασκευής και είναι οι εξής: Α. Στον όρμο Αχλαδερής, πλωτή εξέδρα παρατήρησης των βυθισμένων ερειπίων της Αρχαίας Πύρρας. Β. Στις φυσικές πηγές στα Μεγάλα Θέρμα, διαμόρφωση εδάφους για την απόλαυση των θερμών ιαματικών πηγών. Γ. Στην παραλία Κάμπου Γαβαθά, μια καμπίνα παραλίας ως αντικείμενο που ανακαλεί το μύθο του σώματος και της λύρας του Ορφέα που ξέβρασε η θάλασσα στη συγκεκριμένη τοποθεσία. Δ. Στο νησάκι απέναντι από τη Σκάλα Ερεσού, εξέδρα κολυμβητών εξοπλισμένη με σκίαστρα, στη μνήμη ενός ναυαγίου. ]