Μουσική-αρχιτεκτονική : δομικοί παραλληλισμοί - Αττάρτ, Βίλλυ ([χ.ό.], 2001)
[Η διάλεξη προσεγγίζει τον τρόπο που συγκροτείται μια μουσική και μια αρχιτεκτονική δομή και διερευνά τις δομικές τους συσχετίσεις. Ως μεθολογικό εργαλείο χρησιμοποιεί το άρθρο του G. Deleuse "πως αναγνωρίζουμε τον στρουκτουραλισμό", στον 4ο τόμο της φιλοσοφίας του Σατελέ. Επεξεργάζεται αρχικά τη χωρική δόμηση της δομής, στη συνέχεια μεταβαίνει από το χώρο στο χρόνο, από την θεωρητική δομή στην ενεργοποιημένη, και έπειτα προσεγγίζει τη χρονική θεώρηση της δομής, δηλαδή την ενεργοποιημένη, υλοποιημένη δομή. Εν τέλει προσεγγίζει τα εν δυνάμει στοιχεία της δομής, το μετασχηματισμό, τη μεταβλητότητα, την κινητικότητα που την αναδιορθώνουν διαρκώς, και καταλήγει στο ότι η δομή συνιστά τον εαυτό της στο γίγνεσθαι. Στον επίλογο, καταλήγει στο ότι οι συσχετισμοί μουσικής και αρχιτεκτονικής σε επίπεδο τελικής προσλαμβάνουσας μορφής, απορρέουν καταρχάς από δομικούς συσχετισμούς, και ότι αυτό που έχει σημασία είναι να συλλάβουμε τη χωροχρονικότητα των δομών, για να μπορούμε να εξηγούμε σχέσεις μεταξύ μουσικής και αρχιτεκτονικής.]